"ก็หัวใจไม่ใช่ก้อนหิน"
ช่วงเวลาของชีวิตผ่านไปแล้วผ่านไปเล่า...มีสิ่งดีดีมากมาย..อีกทั้งสิ่งที่ไม่ดีก็มากมายเช่นกัน สิ่งทีทำให้เกิดอะไรดีดี
ในชีวิตบางครั้งการที่เรามองอะไรในตอนที่ความรู้สึกกำลังแย่มันก็ดูจะเลวร้ายไปซะหมด
แต่ถ้าเราลองมองในอีกแง่มุมหนึ่งของชีวิต..สิ่งที่เราคิด
ว่าเลวร้ายที่สุดมันก็อาจให้อะไรบางอย่างกับเราก็ได้..
การเสียใจ..การโทษตัวเองมันคงไม่ทำให้สิ่งดีดีเกิดขึ้นได้ ถ้าเราไม่หันหน้าขึ้นมามอง..ความจริงและเผชิญกับมันให้ได้ เวลาที่คนเราอ่อนแอที่สุดมันก็ทำให้เราเข้มแข็งได้มากที่สุดเช่นกัน..
หันหน้าแล้วเดินไปเจอกับมันไม่ต้องกลัวว่าจะต้องเจออะไรบ้าง..จะดีหรือร้าย..จะสุขหรือทุกข์..ไม่ต้องวาดฝันอะไรที่สวยงาม แต่ก็เดินไปพร้อมๆกับความจริงที่เห็นที่เป็นอยู่...บางคนคิดว่าการไม่รับรู้คือสิ่งที่ดีที่สุดแต่นั่นคือคนที่ไม่กล้ายอมรับความจริงต่างหาก...ถูก..เพราะ...ความจริงมันทำให้เจ็บ...
อยากลืม..อยากทิ้ง..ให้มันออกไปไกลๆได้ยิ่งดี...แต่บางมุมมองถึงความรักจะทำให้บอบช้ำมากแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากจะลืมสิ่งดีดี..อาจผ่านมาด้วยสุข..ทุกข์..ปะปนกันไปนั่นก็คือสิ่งสวยงามสำหรับความทรงจำเสมอ...
เวลาไม่ทำให้ใครลืมใครได้...เวลาเป็นเพียงเครื่องช่วยให้เราเข้าใจสิ่งที่ผ่านมามากขึ้นต่างหาก...ได้ทบทวน..
ได้มอง....ย้อนกลับไป...ถึงมันจะสายเกินไปสำหรับทุกอย่างแล้วก็ตาม...
ยังไงก็..ต้องขอบคุณเวลาที่ให้ได้เจอใคร..ได้รู้สึก..
ได้เรียนรู้..ได้เข้าใจ ได้ให้สิ่งที่ดีดีและมีค่ามากมาย...ถึงจะต้องจบลง..ด้วย...เหตุผลอะไรก็ตาม...มันก็ทำให้รู้จัก
การเสียสละ...ไม่... ใช่การยอมแพ้..คงมีแต่การให้อภัย..ความเป็นห่วง..ถึงจะไม่ใช่คนที่ใครคิดถึง..ไม่ใช่คนที่ต้องการอีกต่อไป...ไม่เป็นไรไม่ต้องบอก......ว่าไม่ต้องการ...ไม่ต้องทำอะไรเพื่อ..อีกต่อไป...กำลังพยายาม...พยายามมากที่สุด...ที่จะเป็นแค่คนคนหนึ่งในชีวิต...รู้และเข้าใจดี...ว่าจะอยู่ตรงไหนในชีวิต...แค่คิดถึงกันบ้าง..ได้ยินเสียงบ้าง...มีรอยยิ้มให้กันบ้างก็ขอบคุณมาก..จริงจริง

วันที่ใครหลายคนฟังเพลงอย่างมีความสุข....
จะมีใครรู้มั้ยว่า..มีใครบางคนต้องฟังเพลงเพราะ"ความเหงาใจ"
วันที่มีแต่เสียงหัวเราะ.....แต่กลับเป็นวันที่ใครบางคน"เศร้าสุดหัวใจ"
เคยมั้ย? เธอเคยบ้างมั้ย.....
ที่บางทีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่รู้จะโทรหาใคร...
นั่งมองโทรศัพท์ทั้งวัน...แต่ไม่เห็นมีใครโทรหา
"เหงา" บางครั้งแทบทนไม่ไหว.....
แต่นานไป..กับเหงาจนชินชาเหลือเกิน.....
เธอจะรู้มั้ย...ว่าใครบางคนเฝ้ารอเธอด้วยความหวัง
แม้ว่าระยะทางของหัวใจ..ห่างไกลกันเหลือเกิน
ถ้าถามว่ากลัวมั้ย.. "กลัว" ฉันกลัว...กลัวคำว่า"เรา" จะหายไป
ก็เพิ่งรู้ว่ากาลเวลามันทำให้ใจของใครบางคนเปลี่ยนไป
และอีกไม่ช้านานกาลเวลาคงช่วยให้ฉันลืมช่วงเวลาทีช้ำใจ
โลกของเธอคงมีผู้คนที่หลากหลาย..มีใครต่อใครมาลายล้อม
แต่โลกของฉันมันช่างต่างกันเหลือเกิน....เพราะว่าฉันสร้างมันไว้ก็เพื่อเรา
ขาดเธอไปสักคน...ฉันก็เหมือนไม่เหลือใคร....
ความจริงฉันรู้ดี..ว่าคนเราควรเลือกสิ่งที่ดีกว่า
และฉันก็เป็นอีกคนหนึ่ง..ที่อยากจะเลือกให้ได้อย่างนั้น
"ขอ"..ฉันขอ..ขอให้เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอเลือกไว้
แม้ว่าฉันจะไม่ใช่..แต่ก็พร้อมและเต็มใจร่วมยินดีไปกับเธอ...
เมื่อคนที่รักมีความสุข...คน ๆ นี้ก็พร้อมและยอมให้
แม้ว่าจากนี้ต่อไป...เรื่องราวระหว่างเราจะเหลือเพียงแค่"อดีต"
หรือว่าเธออาจเก็บไว้...แต่มันคงไม่มีความหมายเหมือนผ่านมา
ค่ำคืนของฉันจากนี้ไป..มันคงมีแต่ความเหว่ว้า
"มอง" ฉันมองดาว...เฝ้าอฐิษฐาน...ขอให้เธอ"คนเดิม" จงกลับมา
กลับมานะ "กลับมา" อยู่เคียงข้างคนอ่อนแอคนนี้
อยากได้ยินเสียงหัวเราะ..อยากให้เราพูดคุยเหมือนก่อนนี้
แม้บางครั้งดูเป็นเรื่องเพ้อเจ้อบ้าง..ก็แค่บางที
"คิดถึงจัง" ฉันคิดถึง........
รอยยิ้มกับสายตาที่"ห่วงใย"เหมือนก่อนนั้น...
"ความรัก" จากเธอมันช่วยหล่อเลี้ยงใจ....
ให้คนขี้เหงาได้รู้ว่า....มีใครให้ห่วงใย